Duurzaam in de tijd.
Reflectie van Nicholas Duxbury Ransome.
1. Afval begrijpen als overgang
Afval is geen onvermijdelijk eindpunt, maar een tijdelijke toestand in het leven van een materiaal. Het idee dat iets afval wordt, is een menselijk concept dat niets te maken heeft met de eindeloze kringloop van hergebruik in de natuur.
Alle materie bevindt zich voortdurend in een overgangstoestand – ze bestaat tijdelijk in een bepaalde vorm, voordat ze in een andere overgaat. Circulariteit, hergebruik en recyclage zijn fundamentele processen van de natuur, die zich uitstrekken van ecosystemen tot zonnestelsels. Deze processen moeten weerspiegeld worden in de manier waarop wij omgaan met hulpbronnen in de gebouwde omgeving.
Deze verandering van perspectief houdt in dat we de materialen om ons heen niet langer als afval zouden mogen beschouwen, maar als waardevolle hulpbronnen in transitie, wachtend op hun volgende toepassing. Als we dit niet doen, dan houden we een verkwistend systeem in stand dat indruist tegen de regeneratieve processen van de natuur – en dan zetten we daarmee uiteindelijk onszelf op het spel.
2. Het einde van de externalisering
Het huidige economische systeem gedijt op de externalisering van milieukosten, doordat het de werkelijke prijs van het winnen van hulpbronnen en de milieuschade afschuift op toekomstige generaties en andere levende soorten. Voor echte duurzaamheid moet een einde worden gesteld aan deze praktijk.
Om vooruitgang te boeken, moeten we de processen binnen onze markteconomieën fundamenteel veranderen of het huidige systeem zo inzetten dat het duurzaam handelen stimuleert. Dit kan worden bereikt door stimulansen af te schaffen voor handelingen die een negatieve impact hebben op de samenleving en het milieu.
Als we mechanismen willen creëren die duurzame ontwikkeling echt ondersteunen, is transparantie bij het berekenen en toewijzen van deze kosten cruciaal. We moeten stoppen met het verdoezelen van de milieukosten van ons handelen en een systeem opbouwen waarin deze kosten van bij het begin worden meegerekend en bij voorkeur worden geëlimineerd.
3. Opwaardering van het bestaande gebouwenbestand
De veroudering van gebouwen is een groeiend probleem, vooral in de geïndustrialiseerde landen. Veel gebouwen vervullen niet langer hun beoogde functie, maar de materialen waaruit ze zijn opgebouwd zijn vaak nog steeds waardevol. Die discrepantie tussen functionaliteit en materiaalwaarde leidt tot onnodige afbraak, afvalproductie en het vrijkomen van enorme hoeveelheden gebonden koolstof bij de bouw van nieuwe structuren. Architecten, aannemers en projectontwikkelaars zouden verouderde ruimtes en structuren moeten zien als een kans voor herconfiguratie, herontwerp en renovatie, waarbij de bestaande ruimtes nieuwe functionele en esthetische mogelijkheden bieden die ontstaan uit de combinatie van oud en nieuw. Deze oeroude benadering maakt duidelijk dat de duurzame bestendigheid van een gebouw samenhangt met het vermogen zich aan te passen aan de veranderende behoeften van de mens in de loop der tijd.
4. Geld verdienen aan het waardeloze
In het huidige systeem worden materialen uit ontmantelings- en afbraakprojecten vaak als afval afgevoerd. Deze materialen hebben echter een enorme waarde als we ze in een nieuw licht willen zien. Het concept van ‘geld verdienen aan het waardeloze’ houdt in dat wat anders zou worden weggegooid, wordt opgewaardeerd, en toont het potentieel dat in deze materialen schuilt.
5. Verruiming van de mogelijkheden
Het grootste obstakel voor grootschalig hergebruik van materialen is niet de beschikbaarheid ervan, maar veeleer de mentale, procedurele en wettelijke kaders die hun potentieel beperken. Voorschriften en normen bepalen vaak wat wel en niet kan – zelfs al is er een overvloed aan materialen.
Om deze hindernis te overwinnen, moeten we de mogelijkheden verruimen – door kennis te delen, het gesprek aan te gaan en ruimte te creëren voor experiment. Door een open houding ten opzichte van hergebruik en de durf om bestaande regels ter discussie te stellen, kunnen we het potentieel van deze onbenutte hulpbronnen ontsluiten. De obstakels voor een betere en snellere implementatie van duurzame praktijken zijn niet onoverkomelijk, maar vereisen wel de bereidheid om onze kijk op de gebouwde omgeving fundamenteel te herzien. Door samenwerking en een gezamenlijke inzet voor innovatie kunnen we deze kaders herdefiniëren en zo de overgang naar een duurzamere, bestendigere toekomst versnellen.
Afval is geen onvermijdelijk eindpunt, maar een tijdelijke toestand in het leven van een materiaal. Het idee dat iets afval wordt, is een menselijk concept dat niets te maken heeft met de eindeloze kringloop van hergebruik in de natuur.
Alle materie bevindt zich voortdurend in een overgangstoestand – ze bestaat tijdelijk in een bepaalde vorm, voordat ze in een andere overgaat. Circulariteit, hergebruik en recyclage zijn fundamentele processen van de natuur, die zich uitstrekken van ecosystemen tot zonnestelsels. Deze processen moeten weerspiegeld worden in de manier waarop wij omgaan met hulpbronnen in de gebouwde omgeving.
Deze verandering van perspectief houdt in dat we de materialen om ons heen niet langer als afval zouden mogen beschouwen, maar als waardevolle hulpbronnen in transitie, wachtend op hun volgende toepassing. Als we dit niet doen, dan houden we een verkwistend systeem in stand dat indruist tegen de regeneratieve processen van de natuur – en dan zetten we daarmee uiteindelijk onszelf op het spel.
2. Het einde van de externalisering
Het huidige economische systeem gedijt op de externalisering van milieukosten, doordat het de werkelijke prijs van het winnen van hulpbronnen en de milieuschade afschuift op toekomstige generaties en andere levende soorten. Voor echte duurzaamheid moet een einde worden gesteld aan deze praktijk.
Om vooruitgang te boeken, moeten we de processen binnen onze markteconomieën fundamenteel veranderen of het huidige systeem zo inzetten dat het duurzaam handelen stimuleert. Dit kan worden bereikt door stimulansen af te schaffen voor handelingen die een negatieve impact hebben op de samenleving en het milieu.
Als we mechanismen willen creëren die duurzame ontwikkeling echt ondersteunen, is transparantie bij het berekenen en toewijzen van deze kosten cruciaal. We moeten stoppen met het verdoezelen van de milieukosten van ons handelen en een systeem opbouwen waarin deze kosten van bij het begin worden meegerekend en bij voorkeur worden geëlimineerd.
3. Opwaardering van het bestaande gebouwenbestand
De veroudering van gebouwen is een groeiend probleem, vooral in de geïndustrialiseerde landen. Veel gebouwen vervullen niet langer hun beoogde functie, maar de materialen waaruit ze zijn opgebouwd zijn vaak nog steeds waardevol. Die discrepantie tussen functionaliteit en materiaalwaarde leidt tot onnodige afbraak, afvalproductie en het vrijkomen van enorme hoeveelheden gebonden koolstof bij de bouw van nieuwe structuren. Architecten, aannemers en projectontwikkelaars zouden verouderde ruimtes en structuren moeten zien als een kans voor herconfiguratie, herontwerp en renovatie, waarbij de bestaande ruimtes nieuwe functionele en esthetische mogelijkheden bieden die ontstaan uit de combinatie van oud en nieuw. Deze oeroude benadering maakt duidelijk dat de duurzame bestendigheid van een gebouw samenhangt met het vermogen zich aan te passen aan de veranderende behoeften van de mens in de loop der tijd.
4. Geld verdienen aan het waardeloze
In het huidige systeem worden materialen uit ontmantelings- en afbraakprojecten vaak als afval afgevoerd. Deze materialen hebben echter een enorme waarde als we ze in een nieuw licht willen zien. Het concept van ‘geld verdienen aan het waardeloze’ houdt in dat wat anders zou worden weggegooid, wordt opgewaardeerd, en toont het potentieel dat in deze materialen schuilt.
5. Verruiming van de mogelijkheden
Het grootste obstakel voor grootschalig hergebruik van materialen is niet de beschikbaarheid ervan, maar veeleer de mentale, procedurele en wettelijke kaders die hun potentieel beperken. Voorschriften en normen bepalen vaak wat wel en niet kan – zelfs al is er een overvloed aan materialen.
Om deze hindernis te overwinnen, moeten we de mogelijkheden verruimen – door kennis te delen, het gesprek aan te gaan en ruimte te creëren voor experiment. Door een open houding ten opzichte van hergebruik en de durf om bestaande regels ter discussie te stellen, kunnen we het potentieel van deze onbenutte hulpbronnen ontsluiten. De obstakels voor een betere en snellere implementatie van duurzame praktijken zijn niet onoverkomelijk, maar vereisen wel de bereidheid om onze kijk op de gebouwde omgeving fundamenteel te herzien. Door samenwerking en een gezamenlijke inzet voor innovatie kunnen we deze kaders herdefiniëren en zo de overgang naar een duurzamere, bestendigere toekomst versnellen.
Nicholas Duxbury Ransome, geboren in Kopenhagen, is architect en expert op het gebied van duurzaamheid en circulaire economie in de bouwsector. Hij is managing director bij Lendager. Het bedrijf is uitgegroeid van een start-up tot een veelvuldig bekroond, interdisciplinair fullservice advies- en architectenbureau, dat de mogelijkheden van duurzame architectuur en een holistische ecologische stedenbouw in verbinding brengt met de circulaire economie. Tot de bekendste projecten behoren het hoogste houten hoogbouwproject van Denemarken met een hybride houtconstructie, de Resource Rows in Ørestad en de kleuterschool The Swan, die in Gladsaxe werd gebouwd met gerecycleerde materialen. Ransome geeft ook lezingen in heel Europa en is docent duurzaamheidsmanagement en -certificering.
Reframe Resilience
Hier vind je meer boeiende info over dit onderwerp.
