Lang meegaan.
Feedback van Nicholas Duxbury Ransome.
1. Afval als overgang
Afval is geen onvermijdelijk eindstation, maar een tijdelijke toestand in de levenscyclus van een materiaal. Het idee dat iets uiteindelijk altijd afval wordt, is iets wat in ons hoofd zit, maar heeft niets te maken met de oneindige kringloop van hergebruik in de natuur.
Alle materie is voortdurend in transitie – ze bestaat tijdelijk in de ene vorm voordat ze transformeert naar een andere. Deze onophoudelijke kringloop, hergebruik en recycling zijn fundamentele processen in de natuur, of het nu gaat om ecosystemen of zonnestelsels. Deze processen zouden een inspiratiebron moeten vormen voor de manier waarop we met grondstoffen omgaan bij het bouwen.
Een dergelijke perspectiefwisseling betekent dat we de materialen om ons heen niet langer zien als afval, maar als waardevolle grondstoffen die in transitie zijn en wachten op een volgend gebruik. Doen we dit niet, dan houden we een systeem van verspilling in stand, dat haaks staat op de regeneratieve processen van de natuur – en waar we uiteindelijk zelf de dupe van worden.
2. Een eind aan de externalisering
Het huidige economische systeem gedijt op de externalisering van milieukosten door de werkelijke prijs van de winning van hulpbronnen en milieuschade door te schuiven naar toekomstige generaties en andere soorten. Voor echte duurzaamheid moet dit echt stoppen.
Om werkelijk vooruitgang te boeken op dit gebied moeten we de processen binnen onze markteconomieën fundamenteel veranderen of het huidige systeem zodanig inrichten dat duurzaamheid wordt gestimuleerd. Hiervoor moeten alles elimineren wat negatief kan uitpakken voor de samenleving en het milieu.
Als we mechanismen willen creëren die duurzame ontwikkeling echt ondersteunen, is transparantie belangrijk: in wat we meten en hoe we de kosten doorbereken. We moeten ermee ophouden de milieukosten van ons handelen weg te moffelen en een systeem ontwikkelen waarin deze kosten vanaf het begin meegenomen en bij voorkeur worden geëlimineerd.
3. Updaten bestaande bouw
Verouderde gebouwen worden een steeds groter probleem, vooral in geïndustrialiseerde landen. Er zijn nogal wat gebouwen die niet meer voldoen aan de functie waarvoor ze ooit zijn bedoeld, maar de materialen waarvan ze gemaakt zijn, blijven vaak waardevol. Deze onbalans tussen functionaliteit en waarde van het materiaal leidt tot onnodige sloop en veel afval. Daarnaast komt er vervolgens enorm veel gebonden CO2 vrij bij de bouw van nieuwe constructies. Architecten, aannemers en projectontwikkelaars zouden verouderde ruimtes en structuren juist moeten zien als een kans voor herontwikkeling, renovatie en sanering, waarbij bestaande ruimtes nieuwe functionele en esthetische mogelijkheden bieden door de combinatie van nieuw en oud. Deze eeuwenoude benadering laat zien dat de duurzaamheid van een gebouw onlosmakelijk verbonden is met de mogelijkheden ervan om zich met het voortschrijden van de tijd aan te passen aan veranderende menselijke behoeften.
4. Monetarisering van wat waardeloos is
In het huidige systeem worden materialen die overblijven na de afbraak of sloop van een pand, vaak als afval verwerkt. Deze materialen hebben echter een immense waarde, mits we ze in een nieuw licht durven te zien. Het concept ‘monetarisering van wat waardeloos is’ houdt in dat er waarde wordt toegevoegd aan wat anders zou worden weggegooid en toont het potentieel dat in deze materialen schuilt.
5. Uitbreiding mogelijkheden
Het grootste obstakel voor grootschalig hergebruik van materialen is niet de beschikbaarheid ervan, maar vooral de mentale, procesmatige en wettelijke randvoorwaarden die hun potentieel beperken. Regelgeving en normen zijn vaak in belangrijke mate bepalend voor wat wel en wat niet kan – zelfs als er materialen in overvloed zijn.
Om dit op te lossen, moeten we door kennis, dialoog en experimenten de mogelijkheden vergroten. Door een meer open benadering van hergebruik van materialen en door bestaande wet- en regelgevingskaders onder de loep te nemen, kan het potentieel van deze onbenutte grondstoffen ontsloten worden. De belemmeringen die een betere en snellere implementatie van duurzame praktijken in de weg staan, zijn niet onoverkomelijk. Maar daarvoor is het wel nodig dat we bereid zijn om de manier waarop we naar de gebouwde omgeving kijken, fundamenteel te herzien. Door samenwerking en door ons samen in te zetten voor innovatie kunnen we deze randvoorwaarden een nieuwe invulling geven en de transitie naar een duurzamere toekomst versnellen.
Afval is geen onvermijdelijk eindstation, maar een tijdelijke toestand in de levenscyclus van een materiaal. Het idee dat iets uiteindelijk altijd afval wordt, is iets wat in ons hoofd zit, maar heeft niets te maken met de oneindige kringloop van hergebruik in de natuur.
Alle materie is voortdurend in transitie – ze bestaat tijdelijk in de ene vorm voordat ze transformeert naar een andere. Deze onophoudelijke kringloop, hergebruik en recycling zijn fundamentele processen in de natuur, of het nu gaat om ecosystemen of zonnestelsels. Deze processen zouden een inspiratiebron moeten vormen voor de manier waarop we met grondstoffen omgaan bij het bouwen.
Een dergelijke perspectiefwisseling betekent dat we de materialen om ons heen niet langer zien als afval, maar als waardevolle grondstoffen die in transitie zijn en wachten op een volgend gebruik. Doen we dit niet, dan houden we een systeem van verspilling in stand, dat haaks staat op de regeneratieve processen van de natuur – en waar we uiteindelijk zelf de dupe van worden.
2. Een eind aan de externalisering
Het huidige economische systeem gedijt op de externalisering van milieukosten door de werkelijke prijs van de winning van hulpbronnen en milieuschade door te schuiven naar toekomstige generaties en andere soorten. Voor echte duurzaamheid moet dit echt stoppen.
Om werkelijk vooruitgang te boeken op dit gebied moeten we de processen binnen onze markteconomieën fundamenteel veranderen of het huidige systeem zodanig inrichten dat duurzaamheid wordt gestimuleerd. Hiervoor moeten alles elimineren wat negatief kan uitpakken voor de samenleving en het milieu.
Als we mechanismen willen creëren die duurzame ontwikkeling echt ondersteunen, is transparantie belangrijk: in wat we meten en hoe we de kosten doorbereken. We moeten ermee ophouden de milieukosten van ons handelen weg te moffelen en een systeem ontwikkelen waarin deze kosten vanaf het begin meegenomen en bij voorkeur worden geëlimineerd.
3. Updaten bestaande bouw
Verouderde gebouwen worden een steeds groter probleem, vooral in geïndustrialiseerde landen. Er zijn nogal wat gebouwen die niet meer voldoen aan de functie waarvoor ze ooit zijn bedoeld, maar de materialen waarvan ze gemaakt zijn, blijven vaak waardevol. Deze onbalans tussen functionaliteit en waarde van het materiaal leidt tot onnodige sloop en veel afval. Daarnaast komt er vervolgens enorm veel gebonden CO2 vrij bij de bouw van nieuwe constructies. Architecten, aannemers en projectontwikkelaars zouden verouderde ruimtes en structuren juist moeten zien als een kans voor herontwikkeling, renovatie en sanering, waarbij bestaande ruimtes nieuwe functionele en esthetische mogelijkheden bieden door de combinatie van nieuw en oud. Deze eeuwenoude benadering laat zien dat de duurzaamheid van een gebouw onlosmakelijk verbonden is met de mogelijkheden ervan om zich met het voortschrijden van de tijd aan te passen aan veranderende menselijke behoeften.
4. Monetarisering van wat waardeloos is
In het huidige systeem worden materialen die overblijven na de afbraak of sloop van een pand, vaak als afval verwerkt. Deze materialen hebben echter een immense waarde, mits we ze in een nieuw licht durven te zien. Het concept ‘monetarisering van wat waardeloos is’ houdt in dat er waarde wordt toegevoegd aan wat anders zou worden weggegooid en toont het potentieel dat in deze materialen schuilt.
5. Uitbreiding mogelijkheden
Het grootste obstakel voor grootschalig hergebruik van materialen is niet de beschikbaarheid ervan, maar vooral de mentale, procesmatige en wettelijke randvoorwaarden die hun potentieel beperken. Regelgeving en normen zijn vaak in belangrijke mate bepalend voor wat wel en wat niet kan – zelfs als er materialen in overvloed zijn.
Om dit op te lossen, moeten we door kennis, dialoog en experimenten de mogelijkheden vergroten. Door een meer open benadering van hergebruik van materialen en door bestaande wet- en regelgevingskaders onder de loep te nemen, kan het potentieel van deze onbenutte grondstoffen ontsloten worden. De belemmeringen die een betere en snellere implementatie van duurzame praktijken in de weg staan, zijn niet onoverkomelijk. Maar daarvoor is het wel nodig dat we bereid zijn om de manier waarop we naar de gebouwde omgeving kijken, fundamenteel te herzien. Door samenwerking en door ons samen in te zetten voor innovatie kunnen we deze randvoorwaarden een nieuwe invulling geven en de transitie naar een duurzamere toekomst versnellen.
Nicholas Duxbury Ransome, geboren in Kopenhagen, is architect en expert op het gebied van duurzaamheid en circulariteit in de bouw. Hij is Managing Director bij Lendager. Het bedrijf heeft zich van start-up ontwikkeld tot een meermaals bekroond, interdisciplinair full-service advies- en architectenbureau, dat de mogelijkheden van duurzame architectuur en holistische ecologische stadsontwikkeling combineert met circulariteit. Tot de bekendste projecten behoren de hoogste houten hoogbouw van Denemarken, uitgevoerd in hybride houtbouw, de Resource Rows (Ørestad) en kleuterschool The Swan, gebouwd van gerecyclede materialen (Gladsaxe). Ransome geeft ook lezingen in heel Europa en is docent op het gebied van duurzaamheidsmanagement en -certificering.
Reframe Resilience
Hier vind je meer relevante informatie over dit onderwerp.
